YİNE DÜŞTÜK YOLLARA
TATİL ve TURİZM HAKKINDA HERŞEY…
Mayıs 30, 2008 at 23:15 · Filed under ÇANAKKALE, YURTİÇİ
Daha önce Çanakkale ve çevresine bir çok kez gezi yapmıştık. Farklı zamanlarda deniz sefası için Saroz kıyılarına, kamp yapmak için yine Saroz’ a bakan kıyılardaki Büyükkemikli’ ye, transit geçişlerde hiç üşenmeden birkaç kez sadece çay içmek için Seddülbahir’e, Truva bölgesine, Bozcada ve Gökçeada’ya (18 yıl önce) vs. vs. gitmiştik.
Yanısıra Behramkale, Kadırga koyu, Ayvalık/Cunda taraflarına yaptığımız tatiller için gidiş dönüşte özellikle İstanbul-Çanakkale güzergahını kullanırız. Çünkü bu yol üzerinden Ege tarafına inmek ve İstanbul’a geri dönmek bizim için büyük bir zevktir. Yol üzerindeki mevye-sebzecilerden alışveriş yapmak, özellikle Ağustos sonu Çanakkale domatesi almak vazgeçilmezlerimizdendir. Bu sebeple bu kadar sık kullandığımız Çanakkale/İstanbul yolu sayesinde, Çanakkale ve çevresi hakkında hatırı sayılır bir bilgimiz vardır.
Bu seferki Çanakkale seyahatimizin sebebi ise Gelibolu Yarımadası Milli Parkı gezisi, kısacası amaç tarihi bir gezi yapıp , şehitliklerimizi ziyaret etmek, çocuklarımıza bu bölgeyi tanıtmaktı.
2007 yılı Ocak ayının güneşli bir cumartesi sabahı Edirne’ ye gitmek ve ciğer yemek sebebiyle Naz-Nazlı-Murat çekirdek ailesinin de katılımı ile “yine düştük yollara”. Ama bu sefer günübirlik değil de, 1 gece konaklamalı birşeyler mi yapsak diye düşünürken bir taraftan nefis Edirne ciğerimizi yedik ve yerken de kafamızı çalıştırıp, hadi buradan da Çanakkale’ ye devam edelim dedik. İşte bu vesileyle çocuklarımıza da şehitlikleri ziyaret ettiririz diye oybirliği ile kabul edip çevirdik rotamızı Çanakkale yoluna.
Edirne – Uzunköprü arası yolu kullanarak Keşan üzerinden Çanakkale’ye doğru devam ettik. Uzunköprü de durduk, köprünün üzerinde yürüdük, Uzunköprü-Keşan arası yol boyunca sular altındaki çeltik ( pirinç ) tarlalarını gördük, ara ara çay molası verdik ve akşam saatlerinde nihayet Eceabat’ a ulaştık.
Eceabat’ a vardığımızda hava kararmış ve saat 20:00 olmuştu, başladık otel aramaya, Eceabat zaten çok küçük bir yer, vapur iskelesinin çevresinde birkaç otel var, ama onlardan da çok hoşlanmadık. Eceabat’ dan Kilitbahir yönüne sapınca hemen kıyıda küçük bir otel bulduk, bu otel hepimiz tarafından onaylandı. Çok lüks bir hotel değil, odaları sıradan ama temiz. Hemen yerleşip 10 dakika sonra lobide toplandık ve başladık yine ne yesek muhabbetine.
Otelimizin hemen yan tarafında, deniz kenarında bir restorant var (Maydos Restaurant) ama içinde yemek yiyen kimse yok, mevsim dolayısıyla herhalde dedik ve kapıyı tıkladık, 2 garson arkadaş kapıyı açtılar, içeride gerçekten kimse yok. Önce birbirimize baktık, şans versek mi acaba diye işaretleştik ve saat artık gecenin 21:00′ i olduğundan hadi girip yiyelim dedik. İyiki de demişiz, çok mu açtık bilemiyorum ama kendimize bir restorant kapatmış edası vererek canımızın istediği masaya kurulduk, akşam serinliği olduğundan üşümeyelim diye sobayı yaktılar ve biz belki de ömrümüzde unutamayacağımız tatlardan oluşan bir yemek ziyafeti yaşadık. Her şey mükemmeldi ya da beklentilerimizin kat kat üstünde çıktığından bize öyle geldi. Mezeler, zeytinyağlılar süperdi, arada gelen patates kızartması bile sanırım uzun zamandır yediklerimizin en tatlısıydı !!!! Gerçekten hepimiz bu duygularla ayrıldık MAYDOS Restaurant’dan. Bu arada “Maydos” Eceabat’ ın tarihteki kullanılan ismi. Hala bir yolumuz düşse de gitsek yine orada yemek yesek diye ara ara hayal kuruyoruz.
Neyse sabah erkenden uyandık, Maydos restoranının hemen yanında olan idare eder durumdaki otelimizde, yine idare eder bir sabah kahvaltısı yaptık ve düştük yollara. İlk olarak muhteşem bir kale olan Kilitbahir (Kilid-ül-bahir (denizin kilidi) ) kalesine gittik.
Kilitbahir kalesi 1452 yılında İstanbul’u korumak amacıyla Marmara ve boğazların girişine engel olmak üzere Fatih Sultan Mehmet tarafından yaptırılmış. Kadırga koyunda konakladığımız bir otelin duvarında asılı olan Kilitbahir kalesinin tepeden kuşbakışı çekilmiş bir fotografını görmüştüm. Kale bir mimari harikası, tepeden çekilmiş fotografı görüp, Kilitbahir’ in anlamının da denizin kilidi olduğunu öğrendiğimde bu iki bilgiyi biraraya getirdim. Kale sanki eski zamanın uzun anahtar deliği şeklinde (yonca) yapılmış.
Bu fotograf ntvmsnbc fotogalerisinden alınmıştır.
Bence kilit tasviri yapılmış bu kale tasarlanırken. Çok güzel bir eser. Maalesef çok fazla tanıtılan bir eserimiz değil, benim Türkiye’ de etkilendiğim eserlerdendir. Gelibolu Milli Parkı gezisi yapmasanız da, Kilitbahir kalesini gezmeseniz de, bir gün feribot ile Eceabat’ dan Çanakkale’ ye geçerseniz mutlaka deniz tarafından kaleye dikkatlice bir bakın derim, eminim siz de bu güzel eserden etkileneceksiniz.
Ayrıca Kilitbahir camisi de dünya güzeli küçücük tarihi bir cami, sahilde tam deniz kenarında kurulu şirin bir minaresi var ve süper bir eser. Camilerin küçücük de yapılıp işlevi olabileceğinin göstergesi. Şimdiki gibi evleri doğru düzgün olmayan köylerimizde devasal boyutlarda, sırf kimin camisi daha büyük gösterişi yapan köylerimizdeki camilerden değil bu cami, gördüğünüzde siz de bu sevimli camiyi beğeneceksiniz.
Eceabat’ dan yola çıkıp, Kilitbahir kalesini gezip Seddülbahir yolu üzerinden Çanakkale Şehitlikler Abidesine doğru devam edeceğiz. Yolda ilk olarak tabyalara uğradık, tüm tabyalar restore edilmiş, çevre düzenlemesi yapılmış.
İlk ziyaret ettiğimiz anıt Çamburnu Anıtı. Bu anıt sahilde, anıtın bir yüzünde “Burada Balkan ve Çanakkale harplerinde şehit düşen binlerce kahraman yatıyor”, diğer yüzünde ise “Dur yolcu, bastığın bu topraklar…. şiirinin bir kıtası yazıyor.
Beni en çok Kilitbahir-Seddülbahir arasındaki yüzü olmayan miğferli asker büstlerinden yapılmış mezar taşlı şehitlikler etkiledi, tüylerim diken diken oldu ve kendimi tutamadım, gözlerim doldu, ağlamamak mümkün değil zaten.
Kilitbahir ile Seddülbahir arasındaki adlarını saymakla bitiremeyeceğim tüm şehitlikleri dolaştık.
Öğle saatlerinde Seddülbahir yakınındaki Morto koyunda yapılmış Çanakkale Şehitleri Anıtına ulaştık.
Denizin ve rüzgarın uğultusu ile daha da muhteşem görünen bu anıt ve çevresindeki eserler, heykeller, her il ve ilçeden temsili Mehmet’ ler adına düzenlenen temsili şehitlik, verilen yazılı bilgiler, hepsi birbirinden etkileyici.
İnanılmaz, 253.000 şehit Türk askeri bu yarımadada isimsiz yatıyor….
Buradan Seddülbahir’ de tüm Gelibolu yarımadasının en uç noktasında deniz manzarasına kuşbakışı hakim olan Konak çay bahçesine uğradık.
Burası boğaz giriş-çıkış noktası olduğundan o uçsuz bucaksız deriiiiin sessizliği sadece kılavuz gemilerinin, yaklaşan bir gemiye kılavuzluk yapmak için telaşla yola çıkışları bozuyor.
Manzara süper, sessizlik baş döndürücü, ancak temizlik sıfır. Yine de bu manzarayı görmek lazım, Türkiye’nin başka bir ucu, Gelibolu yarımadasının en uç noktasında boğaza hakim bir yerde. Kendinizi dünyanın bir yerinde, oradan başka bir yer yok ve tek başınızdaymışsınız hissi verebilen bir yer.
Seddülbahir’den Alçıtepe köyüne ve o bölgedeki şehitliklere doğru yola çıktık. Burada Bakkal Salim’ in savaş koleksiyonunun sergilendiği müzeyi de gezdik. Kendisini yıllarca bu topraklardan bulduğu savaşta askerlerin kullandığı kurşun, düğme, tabak, bardak, çatal vs toplamaya adamış. Bulduğu tüm bu eşyayı evinde sergiye açmış. Buradaki en çok dikkatimi çeken Türk askerlerinin düğmesi ile İngiliz askerlerin düğmeleri arasındaki fark, ayrıca mermilerin arasındaki fark. Onların metal ceket düğmeleri ve mermileri halen pırıl pırıl, bizim Türk mermileri ise üzerleri pas içinde, dökülmüş, metali erimiş, aradaki kalite farkı maalesef hemen farkediliyor. Gider ve gezerseniz siz de farkedeceksiniz.
Gelibolu Milli Parkında tüm şehitlikleri gezdik, en son Kabatepe ve Conkbayırını gördük. Conkbayırındaki Atatürk anıtı ve Atatürk’ün şarapnel ile vurulduğu noktayı gördük. Daha sonra meşhur Anzak koyuna ulaştık. Anzak koyunda gezerken henüz ilkokul 4. sınıfta olan çocuklarımız, yeter artık bizim moralimiz bozuldu, o kadar çok şehitlik gördük ki diye ağlamaya başladılar. Gerçekten çok duygulanmış ve etkilenmişlerdi, biz de Anzak koyunda bu turu noktalandırdık. Gerçekten etkilenmemek mümkün değil, farkettik ki sabahtan beri neredeyse fısıldaşarak konuşmuşuz, biz çocuklara hep sessiz olmaları gerektiğini telkin etmişiz.
Şimdi de çocuklarımızın biraz neşelenmesi için Kabatepe limanında önce kumsalda çıplak ayak yürüyüş yapalım dedik, ama her zamanki gibi bu masum teklif ve yürüyüş yavaş yavaş birbirimize su atma şekline, paçaları her bir kaç adımda bir kat daha katlayarak hafiften denize girme moduna getirdik, eh sonunda biraz ıslandık! tabii ama çok da eğlendik.
İşte bu defa anlamlı, duygu yüklü ama yine çok mutlu geçirdiğimiz bir haftasonu gezimizin sonu geldi ve pazar günü Anzak koyunda güneşi yavaş yavaş batırırken ıslanan üstümüzü değiştirip, kurulanarak dönüş yoluna geçtik. Çocuklarımız yaptıkları gezinin mutluluğu ile hafiften uyku moduna geçtiler.
NETİCE ;
-Klasik bir cümle ama “yaşayan her Türk bir gün mutlaka Gelibolu Milli Parkını görmeli”,
-Ancak eğer şehitlikleri hak ettikleri sessizlik ve saygı içinde gezmeyi tercih ediyorsanız bu ziyareti 18 mart-25 nisan tarih aralığına denk getirmemenizi tavsiye ederim. Özellikle 25 Nisan Anzac günü olarak kutlanıyor. Bir sürü YeniZelandalı ve Avusturalyalı genç gelip dedelerinin ( neden gelmişler diye sorgulamaksızın ve İngilizlere maşa olmalarından hiç utanmaksızın ) mezarlarını ziyaret ediyor,
- Ayrıca çok sıcak havada da gezilebilecek yerler değil buralar, güneş tepenizdeyken sıcaktan çok fazla bunalabilirsiniz. Yağışsız bir Eylül sonu, Ekim-Kasım ayı hafta sonu ideal olur, biz yukarıda okuduğunuz geziyi ocak ayında yaptık, resimlerden de gördüğünüz üzere hava süperdi ,
-Kilitbahir kalesinin mimarisine dikkat ederek gezin ve tepeden çekilmiş bir resmini mutlaka görün, ayrıca şirin Kilitbahir camisine de dikkat etmeyi unutmayın lütfen,
-Seddülbahir de ki kahveye “temizliği ve çayının kalitesi hakkında olumlu görüş vermesem de” mutlaka uğrayıp, sessizliği dinleyin, aşağıdaki denize set olmuş Seddülbahir kalesini tepeden görün ve çay içemeseniz de bir süre Gelibolu yarımadasının bu en uç noktasında dinlenin ( belki bizim uyarımızdan sonra bu yıl çay ve temizlik konularına daha fazla dikkat etmeye başlamışlardır) ,
- Siz de Maydos restorant da yemek yemeyi deneyin,
- Anzak koyundaki uçsuz bucaksız gibi görünen sahilde o günleri hayal etmeye çalışın. Ne kadar kıymetli bir ülkeye ve topraklara sahibiz ki, onca insan onca yol alıp, ne cesaret, ne pervasızlıkla ve ne amaçlarla “şimdi uçakla bile neredeyse 2 gün süren bir yolcukla gidilebilen Yeni Zelandalı ve Avusturalyalılar dahil !!!” buralara kadar gelmişler siz de bir düşünün ki hep birlikte bu güzel memleketimizin kıymetini anlayabilelim,
-Seyahatiniz Eylül sonu döneme denk gelmişse dönüşte hangi yöne giderseniz gidin mutlaka yol boyunca sıralanmış tezgahlardan Çanakkale domatesi alın, süperdir pişman olmazsınız. Hatta domatesi bol alın ki, sonra neden daha çok almadık diye hayıflanmayasınız.
Mart 5, 2008 at 02:31 · Filed under BURSA, YURTİÇİ
Aklımıza geldikçe, özledikçe, haftasonları günübirlik ya da bir gece konaklamalı arkadaşlarımızla ya da ailece İznik turu yapıyoruz. İznik’ i öncelikle çocukluğumdan, ailece gittiğimiz gezilerden hatırlıyorum. Daha sonra Oylat turu ya da İnegöl turlarımızı yaparken yolumuz üzerinde olduğundan, giderken ya da dönerken içinden geçtiğimizde görmüştüm. Oylat turunu da ayrı bir başlık altında başka bir yazımla anlatacağım.
Ama özellikle ve sadece İznik turu için ilk gidişimiz 12 yıl önce bisiklet grubumuzla yaptığımız geziydi. 1 gece konaklamış ve İznik içi ve yakın köylerinde bisiklet turu yapmıştık.
Bisiklet grubumuzda Naz-Murat çifti, Dilek, Taciser, Şerafettin, Kemal, Arşo, biz yani Ahmet-Selda ikilisi vardı. O gezimizde yaşadıklarımızı halen tekrar tekrar anlatıp yaşarız, güleriz, güzelliklerinin tadı hala damaklarımızdadır.
İznik gezisinin en güzel tarafı Yalakdere yolu üzerinden gitmek ve yol üzerindeki köylerde durmak, sohbet etmek, kahvelerde çay içmektir. İlkbahar, yaz dönemi ise yol kenarındaki tarlalardan taze domates, biber toplayıp sonra bu domates biberler eşliğinde köy kahvelerinde kahvaltı yapmak, sonbahar, kış dönemi ise yol kenarındaki ağaçlardan ayva, hurma ya da elma toplayıp afiyetle yemektir…..
Eveetttt yine bir cumartesi sabahı günübirlik İznik gezimiz için saat 06:00 sularında “yine düştük yollara”. Bu defa yanımızda aile büyükleri var. Eskihisar’ dan arabalı vapura bindik.
Bu arada kendimizi tutuyoruz ve kesinlikle kahvaltı etmiyoruz. Kahvaltımızı güzergahımızdaki köy kahvelerinden birinde yapacağız. Bu mutlaka her seferinde böyle, gezimizin ilk amacı bu; köyde kahvaltı.
Topçular iskelesinde vapurdan inip, Karamürsel tarafına dönüyoruz, Karamürsel’ in içinden sağa dağ tarafına doğru Yalakdere / İznik tabelası yönüne dönüyoruz. İznik tarafına giden en güzel yol budur. Ayrıca İznik için Yalova yolu üzerinden Gemlik’ ten Bursa yönüne giderken, sola İznik yönüne tabelayı takip ederek, ya da yine Topçular’ da arabalı vapurdan indikten sonra, Karamürsel yönüne dönüldüğünde Karamürsel’ e varmadan Altınova içinden de İznik tabelası takip edilerek gidilebiliyor. Biz bu birinci girişten değil, Karamürsel içinden İznik yönüne dönüyoruz.
Biz tüm yolları deneyerek İznik’ e gittik, ama ben hiçbirinden Yalakdere yolunda aldığım tadı alamadım. Topçular iskelesinden Karamürsel yaklaşık 20 km, Karamürsel-Yalakdere arası 17 km, Yalakdere-İznik arası ise 20 km. Kısacası Topçular’da feribottan indikten sonra İznik’ e ulaşmak için 57 km mesafe var. Tekrar söylemekte fayda görüyorum, güzel bir yol izlemek istiyorsanız ( özellikle baharda) İznik’ e Yalakdere üzerinden gitmenizi öneririm.
Karamürsel içinden bir miktar kahvaltılık ve sıcak ekmeklerimizi alıp, dağ yönüne doğru tırmanmaya başlıyoruz. Yol virajlı, bir süre tırmandıktan sonra körfezi görebileceğiniz bir seyir noktası var, buraya geldiğimizde durup, aşağıyı körfezi seyrediyoruz, eğer hava açıksa körfez haritasını net olarak buradan görüp, çizebilirsiniz. Bir süre durup izledikten sonra yolumuza devam ediyoruz.
Yavaş yavaş köy yollarında ilerliyoruz. Bu yol üzerindeki ilk güzel köy kahvesi Karaahmetli köyünün tam yolun derin viraj ile döndüğü kıvrıma yerleşmiş olan ve yolun ovaya doğru devamını izleyen kahvesi. Kahvaltımızı burada yapmakla Kızderbent köyünün devasa çınar altındaki kahvesinde yapmak arasında karasız kalıyoruz.
Karaahmetli köy kahvesinde kahvaltı yapıp, sonra Kızderbent köy kahvesinde ise bir çay molası vermeye karar veriyoruz. Afiyetle yol kenarlarından topladığımız domates ve biberler eşliğinde kahvaltımızı yapıyoruz. Sonra yolumuza devam ediyoruz.
Yalakdere-İznik yolu üzerindeki en güzel, hatta çok iddaalı olabilir ama Türkiye’ deki ( benim gördüklerim arasında) en düzenli ve temiz köylerden biri olduğunu düşündüğüm Kızderbent‘ e ulaşıyoruz. Kızderbent’ in meydanındaki ulu çınar ağacı altındaki köy kahvesinde durup çay içeceğiz ( daha önceki gelişimizde kahvaltımızı burada yapmıştık), çok güzel bir kahve burası. Kızderbent’ in yolları çok düzenli, köy evleri bakımlı, sokaklar tertemiz.
Artık tekrar yola koyulup İznik tarafına ilerleme zamanı geldi, nihayet İznik gölü göründü, tepeden göle doğru baktığımızda zeytin ağaçlarının yoğunluğu, zeytinin o güzel magrur yeşili insanı büyülüyor. Ayrıca zeytinliklerle içiçe geçmiş üzüm bağları da insana zeytin ve üzümün bereketini birlikte hissettiriyor. Yol boyunca bakıyorum bir sıra zeytin, bir sıra meyve ağacı (şeftali) ekilmiş. İznik tarım anlamında zaten çok bereketli bir bölge, tüm yılın % 80′ ine yakın döneminde hasat alınabilen bir verimlilikte. Göl seviyesine indikten sonra hiç ara vermeksizin çevresi meyva ve zeytin ağaçları ile dolu güzel bir yolu izleyerek nihayet İznik’ e varıyoruz.
İznik ilçesinin tarihi çok eskilere İsa’dan önce 316 yıllarına gidiyor, tarihten çok önemli izler taşıyan bir merkez. Tarihteki adı Nikaia. Roma ve Bizanslar döneminde altıgen biçiminde surlarla çevrilmiş, bu surların arasından İznik’ e girişi sağlayan dört ana kapı bulunuyor. Bunların günümüzdeki isimleri İstanbul, Yenişehir, Göl ve Lefke kapıları. Kapıların üstlerinde Roma harfleri ile yazılmış kitabeler ve kabartmalar var. Biz “İstanbul kapısından” girdik İzniğe, önce arabayla bir keşif turu attık, sonra göl kenarında durup arabaları park ettik. İznik sokaklarında gezindik. Küçük bir ilçe aslında İznik.
İznik, İznik gölünün bir ucuna yerleşmiş (doğu yakası), gölün çevrsine çok yayılmamış bir yerleşime sahip.
En önemli eserlerinden Ayasofya Kilisesi 4. yy. da yapılmış, şehrin merkezindeki Kılıçaslan caddesinde. Tarihte hristiyanlığın yayılmasında büyük rol oynaması ve ilk konsül toplantısının İ.S.787 yılında burada yapılmış olması sebebiyle hristiyanlık tarihinde önemli bir yere sahip. Tabanında Bizans dönemine ait mozaikler ve freskler var. Osmanlının İznik’ i alması ile camiye çevrilmiş, şimdilerde ise müze olarak hizmet veren önemli bir eser. Akşamları güzel bir ışıklandırma ile tanıtılıyor, çevresinde yemek yenecek yerler var, tarihi izlemek süper, etkilenmemek mümkün değil. İznik içinde ilk burayı gezip daha sonrasını yarına bırakma kararı aldık.
Artık biraz dinlenelim diyoruz. Güneş batışını izlemek üzere göl kenarındaki çay bahçesine gidiyoruz. Tam oturduk ki hafif hafif yağmur çiselemeye başladı, göl yağmurla daha da muhteşem.
Göl kenarındaki kumsalda yürüyüş yaptık, hava kararana kadar kumsala gerilmiş voleybol filesi sayesinde plaj voleybolu oynadık.
Akşam oldu, otele dönmemiz lazım, yemek yemek lazım, ancak kimsenin canı yağmur sonrası muhteşem gümüş rengine dönüşen gölün dingin güzelliğinden ayrılmak istemiyor. Akşam saat 21:00′ e kadar aynı çay bahçesinde saatlerce oturduk ve o sırada çay bahçesinde olan herkes gibi bizimde sandalyelerimiz göl yönüne çevrilmiş şekilde sakin sakin sohbet ettik.
Eveettt güzel bir kahvaltı sonrası bu sabah gezimize İznik içinde diğer bir önemli eser olan ve 1387 yılında yapılmış Yeşil Cami ile başlıyoruz. Minaresindeki ve içindeki çini işçiliği mükemmel, adını da bu çinilerden almış. Karşısında ise bir diğer önemli tarihi eser İznik Müzesi yani Nilüfer Hatun imareti. İçinde Bizans, Roma, Osmanlı döneminde kalma eserler sergileniyor.
İznikte yine İS 117 yılında yapılmış olan ve kazı çalışmaları süren bir tarihi tiyatro da var. Atatürk caddesinde yer alan bu tiyatroya Roma tiyatrosu ismi verilmiş.
Ayrıca İznik’e 5 km uzaklıktaki Elbeyli kasabası yakınında İS 4. yüzyıldan kalan bir yeraltı mezarı da ( hypoge) var.
Çini sanatı ile ilgili çok fazla söyleyecek bir şey bulamıyorum. Bilindiği üzere çini deyince ilk akla İznik gelir. 13 yy da Selçuklularla başlayan bu sanat, 15 yy da Osmanlı ile en muhteşem dönemini yaşamış ancak daha sonra unutulmaya yüz tutmuş, günümüzde ise bir dönem maalesef önemini yitiren çini sanatı işçiliği tekrar canlandırılmaya çalışılmaktadır.
Evet bir gezimizi daha bitirdik, İznikteki ikinci günümüzü noktalıyoruz. Dönüş yolumuzu ise gölün kuzey kenarından Yalova yönüne doğru belirliyoruz. Bu yol rahat ve trafiğin çok yoğun olmadığı bir yol. Rahatça Yalova’ ya ulaşıp Yalova Pendik feribotu ile İstanbul’ a dönüyoruz.
NETİCE ;
-Eğer İstanbul’ da yaşıyorsanız bu kadar yakınınızdaki yüzyıllar önce kurulmuş bu önemli tarihi merkezi mutlaka görün,
-İstanbul’ da yaşamıyorsanız da bir şekilde İznik yakınlarından geçerseniz yönünüzü kısa bir süre için de olsa İznik tarafına çevirin, pişman olmayacaksınız,
-İznikteki tarihi eserleri gezin, şehir surlarının etrafında dolaşın ve İznik’ e tarihi şehir kapılarından girip çıkın ,
-Güneş batımında mutlaka göl kenarındaki çay bahçelerinden birinde gün batımını ve gölün aldığı rengi izleyin,
-Ama en önemlisi İstanbul çıkışlılar için yol güzergahını mutlaka Karamürsel-Yalakdere-İznik olarak seçin ve özellikle Kızderbent köy kahvesine uğrayıp o muhteşem çınarın altında soluklanıp, çay-kahve için.
-İlk kez gitmek için bahar aylarını seçerseniz, doğanın bu yol üzerinde nasıl coştuğunu daha güzel farkedeceksiniz. Nasılsa bir kez gittikten sonra, siz de benim gibi gezi ve doğa sevenlerdenseniz arada bir bu yolu özleyip yaz, kış, bahar ayırdetmeden İznik turu yaparsınız.
Aralık 28, 2007 at 01:36 · Filed under ALMANYA, YURTDIŞI
2005 yılının Mart ayında, yoğun ilgi alanımda olan bir konuda Berlin’ e iş gezisi için görevli gittim. Konu ITB Turizm fuarı. ITB Turizm Fuarı tüm dünya ülkelerinin tanıtımı amacıyla yapılan dünyanın en büyük turizm fuar organizasyonu. Benim gibi turizme gönül vermiş bir seyahat delisi için bundan daha uygun bir “biçilmiş kaftan” görev olabilir mi acaba.
Aslında oldum olası Almanya’ nın Berlin şehrini görmek isterdim, bu iş gezisi benim için ayrıca bir fırsat oldu. Berlin’ i çok merak ediyorum ama Almanya’ nın diğer şehirleri konusunda ise aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Daha önce Münih’ i görmüştüm ve Almanya konusunda hiç yanılmadığımı bana teyid etti Münih. Yapılan araştırmalar sonucunda Berlin Avrupa’ da görülmek istenen şehirler sıralamasında Londra, Paris, Roma’ dan sonra 4. geliyormuş. Berlin’ i görmek için sabırsızlanıyorum ama bu defa eşim ve oğlum olamayacak yanımda.
Berlin’ de taksi ile şehrin bulvarlarından geçerken, bir film çekiminde arabanın camından Berlin kentinin ihtişamını seyreden filmin oyuncusu gibiydim. İnanılmaz etkileyici, büyük bir kültürün ve tarihin içinde geziyormuş gibi hissettiriyor insana Berlin. Şehir o kadar mağrur, gizemli ve ihtişamlı ki. Berlin üzerindeki sakinlik ile (ben öyle hissettim) bir zamanlar çok şey gördüm, geçirdim ben havasını tamamen ziyaretçilerine yansıtıyor ve gezdikçe insanın tüylerini diken diken ediyor.
ITB Fuarından arta kalan zamanlarda ve fuarın bitmiş olduğu son dönüş günü fırsat buldukça Berlin sokaklarında görmek istediğim yerleri gezdim. Berlin özel bir şehir, ya da bu şehirde yıllarca yaşanılan ve tarihe önemli izler bırakmış olaylar olduğunu bilmek, şehre ayrı bir gizem ve özel olma havası katıyor. Geniş ve uzun bulvarları ile çok asil bir şehir.
Berlin’ de Hilton otelinde kaldım, otel tarihi şehrin tam merkezinde, ünlü Mitte bölgesi, Postdamer Platz, Alexanderplatz, Brandenburg Kapısı’ na çok yakındı.
Otelin kapısında Berlin’in simgesi olan meşhur ayı heykellerinden vardı. Bu sevimli ayı heykellerinden şehrin diğer noktalarına da yerleştirmişlerdi. (Bizdeki inek heykeleri misali)
Almanya’ nın başkenti olan Berlin, ayrıca Almanya’nın en fazla farklı milletten insanı barındıran kenti. Göçmen nüfus içinde en büyük çoğunluk da Türklerin elinde gibi, nereye baksanız işte bir Türk diyebileceğiniz kadar nüfuzluyuz! Berlinde. Özellikle Kreuzberg semti Türklerin yoğun yaşadığı bir bölge, o kadar çok Türk var ki, bu sebeple semtin bir diğer adı “Küçük İstanbul”.
Türk nüfusun yoğunluğu süper bir kolaylık oldu benim için, özellikle taksi konusunda çok rahat ettim diyebilirim. Sokağa çıkıp taksi çağıracağım zaman dikkatlice baktığımda hangi şöförün Türk olduğunu hemen anlayabiliyordum. Bunu ilk gün Berlin havaalanına indiğimde farkettim, uçaktan indim, taksi sırasına ilerledim ve baktım ki taksi şöförleri aralarında Türkçe konuşuyor, Hilton oteline gideceğim dedim, oldu abla dedi sıradaki, yolda epeyi sohbet ettik, yazılı olana bakmayın siz, burada nüfusun % 30′ u Türktür, herkes kayıtlı değil ki, o yüzden daha az zannediliyor dedi. En doğrusunu o biliyordur herhalde!, zaten Berlin sokaklarında dolaştığımda kendisine hak vermemek mümkün değildi. Ne yapsın Türk kardeşimiz, o kadar içiçe yaşıyor ki Türkler Berlin’ de, Türkiye’den farkı kalmamış onlar için ve nüfusun %30′ unu Türklerin oluşturduğuna bu sebeple kesinlikle eminler!. Gerçekten nereye baksanız, nereden alışveriş yapsanız Türk.
Artık taksiye binerken önce geçen taksilerin içine bakıyordum, şöförünün Türk olduğuna kanaat getirdiğimde hemen durduruyordum, her seferinde hiç tereddüt etmeden nereye gideceğimi direkt Türkçe söylüyordum, banko! bu da Türk. Onlar da hiç şaşırmadan her seferinde tamamdır abla deyip, hemen ilk soru olarak İstanbul’ danmısınız diyorlardı. Türkiye’ ye en son ne zaman geldiklerini, memleketlerini, İstanbul’ da gördükleri yerleri anlatmaya başlıyorlardı. 4 gün içinde yaklaşık 20-25 kez taksiye bindim Berlin’ de, sadece bir kez yanıldım Türk şöför konusunda, onda da şöför İranlı çıktı (ten ve tip benzerliklerimiz var tabii) ve o da yarım yamalak da olsa Türkçe konuşabiliyordu.
Karşılaştığımız Türklerle ilgili diğer bir anımızda şu, ITB Fuarında öğlen yemek yiyeceğiz, ne yesek diye düşünürken, bir hot-dog satıcısı kız gördük, hadi bugün hot-dog yiyelim dedim, ben satıcı kızdan ingilizce 2 sosisli, 2 cola istedim, bu sırada birlikte gittiğimiz bir arkadaşımız bana Türkçe olarak bunlar domuz sosisidir ben yemem dedi. Biz kendi aramızda Türkçe konuşurken sosisli sandviç satıcısı epeyi esmerce kız (pek Türk tipli değildi aslında) bize Türkçe olarak merak etmeyin domuz değil dedi. İşte buyrun, taksi şöförünü teyid eden bir vak’a daha, %30′ u Türk bu Berlin’ in, ben de ikna oldum, tamam.
Bu arada yemek konusunda da Türkiye ve Türk yemekleri Berlin’ de hiç özlenmiyor, her yerde var zaten. Biz bir akşam iş gereği Türk yemeği ( hem de kebap ) yemek üzere Berlin Hasır Restaurant’ a gittik, bütün fuar katılımcısı Türk Turizmci iş adamları oradaydı. Bu arada Hasır Restaurant, Berlin’ de şık bir kebapçı olarak hizmet veriyor. Sahipleri Antalya’ daki Titanic Oteli’ nin de sahibi. Başka bir akşam Hilton otelinin alt katındaki Trader Vic’s Mai Tai Restaurant’ da, diğer akşam ise güzel, küçük bir balık restaurantında süper nefis yemekler yedik.
Berlin’ de görülmesi gereken yerleri tesbit ettim ve vakit buldukça buraları gezip dolaştım. Bunlar öncelikle Berlin’ in meşhur meydanları oldu, yani Alexanderplatz, Postdamer Platz ve Gendermenmarkt. Yanısıra Tiergarten parkı, Charlottenburg semti, Müzeler adası, Pergamon Müzesi (Bergama Müzesi – maalesef sadece önünden geçmekle yetindim), ünlü Checkpoint Charlie kontrol noktası, Brandenburg Kapısı, Doğu Yakası Galerisi’ ni ( Berlin duvar kalıntısı) , savaşta bombardımandan hasar görmüş ve savaşın hep hatırlanması amacıyla yıkılmış haliyle korunup sergilenen Kaiser Wilhelm Kilise anıtı ve alışveriş cenneti Kurfürstendamm bulvarını gördüm.
Berlin ismi çocukluğumuzda sürekli işittiğimiz bir tamlama ile yıllarca beynimizde yer etti ; Berlin Duvarı. Şimdi ise East Side Gallery (Doğu Yakası Galerisi) bölgesinde açık hava müzesi olarak 1,2 km uzunluğunda yıkılan duvardan kalan duvarın bir bölümü var, üzerine çizilmiş resimler ve grafittiler halen duruyor ve o zamanki duyguları yansıtıyor.
Tüm Berlinliler sanki duvar hiç yokmuşçasına ya da hiç olmamışçasına yanından arabaları, bisikletleri ile geçiyorlar.
Doğu Berlin ile Batı Berlin arasındaki farkın izleri hala var, birleşmeden sonra ortaya herşeyden iki tane olması durumu çıkmış, yani şu anda şehirde herşeyden iki adet var, iki parlemento binası, iki üniversite, iki havaalanı vs…Daha fazla gelişen batı Berlin’ e yetişmek amacıyla, bugün halen doğu tarafının da yenilenmesi yönünde şehrin heryerinde inşaat var, vinçler çalışıyor.
Berlin bir turist için gizemli tarihi geçmişi ile ilgi çeken bir kent. Mimarisi, meydanları, ilginç semtleri, önemli müzeleri, sanat galerileri ile görülmesi gereken yerlerden. Berlin’in merkez semti Mitte, otelimize de çok yakındı. Mıtte şehrin ortası anlamına geliyor, Berlin ilk bu bölgede kurulmuş. Birçok cafe, restaurant, alışveriş yerleri bu bölgede.
Berlin’ de en merak ettiğim (ülkemizden) Bergama’ dan Berlin’ e kaçırılan, duvar örüldüğünde ise Doğu tarafında kalan Bergama(Zeus) Sunağı‘ nın sergilendiği Pergamon Müzesiydi. Ama maalesef sunak bakıma alındığından müze kapalıydı ve bunca senedir merak ettiğim Bergama sunağını Berlin’ e kadar gitmişken göremeden dönmek zorunda kaldım. Ama kentin içinden geçen Spree Nehri üzerinde, küçük bir ada olan Museuminsel (Müzeler Adası)’ nı gezebildim, tarihi zenginliklerin sergilendiği beş eski müzeden oluşuyor. Mutlaka gezin derim. Dünyadaki önemli müzeler arasında.
Berlin’ de dünya devi şirketlerinin tasarım harikası dev binaları var, şehrin sokaklarından taksi ile dahi geçtiğinizde bu ilginç binaları görmemeniz mümkün değil, hemen dikkat çekiyorlar. Özellikle Postdamer Platz bölgesindeki Daimler Benz, Chrysler ve cam bir çatısı olan Sony Center gibi dünya devi şirketlere ait olanlar süper. Bir de Musevi Müzesi binası var, üzeri tamamen çinko ile kaplı ilginç bir bina.
Alexanderplatz meydanının en önemli eseri ! ise 123 metre yüksekliğindeki TV kulesi. Berlin’in en güzel meydanlarından Gendermenmarkt da görmeye değer. Bu meydandaki Französischer Dom (Fransız Katedrali) ile Deutscher Dom (Alman Katedrali) ve Schauspielhaus Konzerthaus (konser salonu) meydanda yerleşmiş önemli binalar.
Kentin sembolü Brandenburger Tor, yani Brandenburg Kapısı da muhteşem. Brandenburg Kapısı’ndan Schlossbrücke’e kadar uzanan, kentin 1.5 kilometrelik bulvarı Unter Den Linden, Berlin’in en büyük bulvarı, insan bir ucundan diğer ucuna yürünemez diye düşünüyor ve yanlızlık hissine kapılıyor bu bulvarda.
Brandenburg Kapısı’nın yakınında Yahudiler anısına yapılmış Holokost Anıtı var, etkilenmemek mümkün değil. Berlin’ in meşhur bölgelerinden Charlottenburg ise cafeleri ve Charlottenburg Sarayı ile meşhur. Ayrıca Kurfürstendamm caddesinde alışveriş yapmak için buralara da uğranabilir.
Reichstag’ ı yani Alman Parlamentosu’nu ve özellikle muhteşem cam kubbesini görmelisiniz. Dünyanın en büyük şehir parklarından olan Tiergarten ise 167 hektarlık alana yayılmış.
Tiergarten’ da haftasonları Berlinliler mangal yakıp, piknik yapıyorlarmış. Taksi şöförü arkadaşlarımdan! öğrendiğim üzere Almanlar parkta mangal yapma keyfini Türklerden öğrenmişler. Hatta bir hafta sonu parktan o kadar yoğun mangal dumanı çıkmış ki, başbakan parlemento binasından parkta yangın var diye itfaiye’ ye ihbarda bulunmuş.
Berlin’ de Berlin duvarından sonra en çok ismini duyduğum ve herkesin mutlaka gidip gördüğü yerlerden Checkpoint Charlie ise artık tamamen turistik bir yer, ayrıca kum torbaları, asker posterleri ile bir Nazi filmi çekimindeymiş hissine kapılıyor insan.
FriedrichStrasse ile ZimmerStrasse’nin kesiştiği yerdeki Checkpoint Charlie 1961’den 1990’a kadar yabancıların ve diplomatların, Batı ile Doğu Berlin arasında geçiş yapabilmelerini sağlayan tek yer ve bir Amerikan kontrol noktası, bugün ise çevresinde çeşitli askeri şapka ve üniformaların, hediyelik eşyaların satıldığı dükkanlarla dolu.
Berlin utanç duvarının inşaatına 1961 yılında başlanmış ve Berlin’i 28 yıl boyunca ikiye ayırmış. Hiç kimse önceleri bunu ciddiye almamış, ancak 160 kilometrelik duvar tamamlandığında, Berlinliler için, ruhsal bozuklukların, paranoyanın, baskının, yasakların, utancın sembolü olmuş. Doğu tarafından Batı tarafına geçmek isteyenler oluyormuş, ancak Doğu tarafında dikenli teller, eğitilmiş polis köpekleri, gözetleme kuleleri ve her an tetiğe dokun yetkisi verilmiş askerler varmış ve batı tarafına geçebilmeyi sadece 1600 kişi başarabilmiş, 191 kişi ise duvarı aşmaya çalışırken öldürülmüş. Şimdi ise duvar turistlere sanki turistik bir ögeymiş gibi hiç utanmadan sergileniyor. Berlin’de duvarın hemen yakınında, Niederkirchner Strasse üzerinde, Nazi Almanyası’nın en dehşet veren kurumlarından olan Gestapo’ nun merkezi var. Her ikisi de insanın içinin ürpermesine yetiyor.
ITB BERLİN ( TURİZM FUARI ) FUARI HAKKINDAKİ İZLENİMLERİM;
ITB turizm fuarı, Dünyadaki en büyük turizm fuar organizasyonu, her yıl turizmcilerin bir çoğu buraya katılıyor, bir sonraki dönem için rezervasyonların nasıl olacağı hakkında bir fikir oluşturuyorlar. Turizm bölgeleri benim sorumluluğumda olduğundan ve firma ziyaretleri de yapabilmek amacıyla bu fuara katıldım. ITB fuar alanında dünyanın tüm ülkelerinin tanıtım standı var, benim için süper bir fırsat. Ama ITB Fuarında maalesef en zayıf ve en renksiz tanıtım Türkiye bölümündeki stantlardaydı, bu güzelim ülkeyi öyle amatörce, sönük, yetersiz ve kötü anlatıyoruz ki, bu tanıtımlarla bu kadar turist geldiğine bile şükretmemiz lazım, gözümle görünce anladım ve daha da kahroldum. Türkiye’ den katılan tüm firma standtlarını tek tek gezdim, sadece Antalya çevresinden otel tanıtımı için katılım yoğunluğu vardı, o da çok renksizdi. Marmaris, Bodrum ve diğer Ege turizm yörelerinden pek katılım yoktu. Türk standtlarını gezdikten sonra, arta kalan zamanda diğer dünya ülkeleri standtlarını da gezdim. Tüm dünya ülkeleri tanıtımlarını yapmak için süper çalışmalar ve şovlar yapmışlar. Türkiye otelleri fuarda çok fazla rezervasyon alamadı. Turizmcilerimize sorduğumda bize hemen rezervasyon yapmaz bu uyanıklar, son dakikaya kadar bekletir, sonra mecbur bıraktırıp, fiyat düşürterek rezervasyon yaptırırlar diye açıkladı otel sahipleri. Yazık…
NETİCE;
-Berlin çok özel bir yer, Almanya ve Avrupa’da görülmesi gereken başlıca kültür şehirlerinden,
-Berlin tarihten önemli izler taşıyor ve tarihteki yanlışlıklarını da sergilemekten kaçınmıyorlar,
-Gezerken insanın içi ürperiyor,
-Bergama(Zeus) Sunağını mutlaka görün,
-Berlin’ de yaşayan Türklerle sohbet edin lütfen, mutlu oluyorlar.
Aralık 17, 2007 at 02:56 · Filed under İSVİÇRE, YURTDIŞI
Yıl 1992 , bu defa Orta Avrupa seyahati yapacağız. 3 hafta iznimiz var. Sırasıyla İsviçre, Avusturya, Çek Cumhuriyeti ve Macaristan’ ı gezmeyi planladık. Özellikle İsviçre’ yi çok merak ediyorum. Bu arada Almanya’ ya kısa bir giriş çıkış yapıp, Münih’ i de göreceğiz.
Bu gezimizi de arabayla yaptık. İpsala’ dan çıkıp, Yunanistan’ın batı sahilindeki İgomenissa üzerinden gemi ile Birindisi-İtalya’ ya geçtik.
İtalya’nın kuzeyine kadar çıkıp İtalya’ dan St.Bernardo Tüneli üzerinden İsviçre’ ye geçip, oradan Liechtenstein, Liechtenstein’ dan Münih, oradan Avusturya, Avusturya’ dan Çek Cumhuriyeti ( Prag ), sonra Slovakya ve Macaristan (Budapeşte), oradan tekrar Avusturya üzerinden Venedik ve Birindissi/İtalya’ dan yine vapur aracılığıyla İgomenissa/Yunanistan ve kara yolu ile İpsala’ dan Türkiye ‘ye giriş ve İstanbul’ a dönüş.
Seyahatimizin 2 günü gidiş, 2 günü dönüş toplam 4 günümüzü yolda geçirmiş olduk. Bu geziyi uçakla İsviçre’ ye gidip oradan araba kiralayarak ya da tren yolu ile de yapabilirdik, ama bu defa da Yunanistan’ın batısını ve İgomenissa-Brindisi arasında Adriyatik’ te gemi yolculuğu yapmamış, İtalya’ nın doğu kıyılarını görememiş, en önemlisi de İtalya’ dan Great St. Bernardo Pass ( büyük tünel ) üzerinden İsviçre’ ye geçişi görememiş olacaktık. Özellikle İtalya’ dan İsviçre’ ye St.Bernardo tüneli üzerinden geçişi görmeyi herkese tavsiye ederim. Muhteşem…
Evet 1992′ nin Mayıs ayında bir cumartesi sabahı erken saatlerde, güneş henüz doğmamışken yine düştük yollara ve İpsala’ dan çıkış yapıp, Yunanistan’ ın kuzeyinden Dedeağaç, Gümülcine, İskeçe, Kavala üzerinden Adriyatik tarafındaki İgomenissa’ ya akşam geç saatte ulaştık, pazar sabah saatindeki gemiye biletimiz vardı, İgomenissa’ dan İtalya’ nın güney doğusundaki Brindisi’ ye ulaştık. Birindisi’ de gemiden indik ve önceden görmediğimiz İtalya’ nın Alberobello ve Siena şehirlerini gezip, Roma’ ya bir kez daha uğrayıp, daha sonra İtalya’ nın kuzeyine kadar çıktık, Milano’ dan geçip, en kuzey-batı’ da Alplerin 2469 mt yüksekliğindeki 5,8 km uzunluğundaki ünlü Great St Bernardo Tuneli aracılığıyla Alpleri aştık ve İsviçre’ ye geçtik.
St.Bernardo’ya yaklaştıkça Alplerin bu kısmını uzaktan gördüğümüzde, ilk dikkatimizi çeken şey, ara ara dağ kenarlarında bir çizgi halinde döne döne dağı sarmalayan bir yapılaşma olduğuydu. Çok aşağıda olduğumuzdan anlayamadık, yaklaştıkça dağın kenarında sütunlar var gibiydi, sonra yukarıya doğru çıktığımızda anladık ki dağın kenarından “C” şeklinde bir girinti yaparak yol açmışlar ve bu yolu alt ve üstten sütunlar ile tutturmuşlar, aşağıdan anlayamadığımız çizgi şeklinde görünen şey, dağın kenarına girinti şeklinde açtıkları yolu tutan sütunlarmış, sütunların kesildiği yerlerde ise yol dağın içinde tünellerle devam ediyor. İnanılmaz bir yol, ayrıca yolun bir yerinde, tünel içinde İsviçre sınırı gümrük giriş kapısı var.Biz tünel içinde arabadan inemediğimizden maalesef fotoğraf çekememiştik bu sebeple aşağıdaki resim bize ait değil, internet aracılığıyla bulunmuştur.
Dağı indiğinizde İsviçre girişinde ilk köy St Bernardo köyü ve köyün girişinde sizi kocaman, dünyalar güzeli St.Bernard cinsi 2 köpek karşılıyor. St.Bernard’lar için neredeyse normal bir ev büyüklüğünde, kocamanda bir klübe yapmışlar, İsviçre’ nin simgelerinden olduğu ve köyün ismini taşıdığından ülke girişine bu güzel köpeği koymuşlar. Ben zaten St.Bernard cinsi köpekleri çok severim, hemen Ahmet’ e fotografımı çekermisin bu güzel St.Bernard’ la dedim, o da bana; burası İsviçre nasılsa her yerde bir sürü St.Bernard görürsün, başka sefer çekeriz dedi. Biz İsviçre’ de dolaştığımız süre boyunca bir daha hiç St.Bernard göremedik.!!!
İşte, çocukluğumun en güzel dizisi Heidi’ nin ülkesindeyim (halen aynı zevki alarak izleyebiliyorum Heidi, büyükbabası, St. Bernard köpekleri ve arkadaşı Peter’ in maceralarını ) Heidi’ nin tahta kupadan kana kana süt içişi, büyükbabasının evde yapılmış ekmeği bıçağıyla kendine doğru kesişi, ateşe tutarak erittiği peyniri kocaman ekmek dilimleri üzerine yerleştirmesi, Heidi’ nin o küçücük ama sevimli İsviçre dağ evi klübesinin üst katındaki çatı arasında samanlardan oluşan yatağının yanındaki küçük yuvarlak camdan tüm dağları, gökyüzünü, yıldızları seyretmesini…Bunların hiçbiri gözümün önünden gitmez.
Özetle Alp’ lerle içiçe, güzelliklerle bezeli, manzaradan ibaret, cennet gibi bir ülke olan İsviçredeyiz. Çok güzel yerler, yeşil olmayan tek yer yok, asfaltın bittiği yerde hemen yeşilik başlıyor, tüm camlardan salkım salkım sardunyalar akıyor sanki, her ev birbirinden bakımlı, sadece masallarda var olduğunu düşünebileceğimiz masalımsı evler. Sanki camlarında çiçek olmayan evlere ceza kesiyorlar. Çiçeklerde öyle böyle değil yani, hepsi doğaya uyum gösterip coşmuşlar.
İsviçre doğal görsellik anlamında muhteşem bir ülke. İsviçre gezimizle ilgili en büyük keşkemiz, arabayla gitmeseydik olmuştur. İsviçre’ de asıl yapılması gereken orada bir VAN kiralamak ve İsviçre’ nin mutheşem campinglerinde konaklamaktır. Ama bizim gezi planımızda diğer ülkeler de olduğundan bunu yapamadık.
O zaman gerçekleştiremediğimiz karavanla İsviçre tatili hayalimizi, van kiralayıp, campinglerinde konaklamak suretiyle tekrar İsviçreye giderek en kısa zamanda (belkide bu bahar) yapmayı hedefliyoruz.
Önce Montreux ( Montrö), Lausanne( Lozan) ve Geneve’e( Cenevre) gittik. Bu üç şehir meşhur Lake Leman ( Leman Gölü) çevresinde kurulu. Yıllardır bildiğimiz, ülkemizi derinden etkileyen anlaşmaların yapıldığı bu şehirleri böylece yakından görmüş olduk.
Montreux Türkiye’ de Boğazları kapsayan anlaşmasıyla bilinir, ama tüm dünyada 1967 yılından beri her yıl Temmuz ayında yapılan ünlü “Montreux Caz Festivali” ile tanınır. Biz Mayıs ayında gittiğimizden denk gelemedik ama oradayken aldığım ve halen sakladığım broşürlerde en yoğun kampanya caz festivali ile ilgiliydi. Temmuz ayında festival boyunca sahne ve konser salonları yanısıra sokaklarda da ücretsiz açıkhava caz gösterileri düzenleniyormuş. Montreux’ da ilk dikkati çeken göl kenarındaki muhteşem görünüşlü bir şato, 13.yy da yapılmış olan “Chateau de Chillon” Leman Gölü kıyısındaki görülecek önemli yerlerden. Roman ve şiirlerde adı geçtiğinden, bu sayede de meşhur olmuş bir şato. Şatoyu geziyoruz, odalardan odalara, salonlara geçiyoruz, şimdi hatırladığım şatodaki en beğendiğim yerin bir salonundaki ahşap tavanlarıydı.
İsviçre’ de Leman gölü (Cenevre gölü) kıyısındaki Montreaux’yu gezdikten sonra yine Leman gölü kıyısındaki Lausanne’ a geçtik. Lausanne’ da bizim tarihimizde antlaşma sahnesi ile yeri olan bir şehir, göl kenarında, manzara ve görsellik zengini, sakin, huzur dolu bir yer. Gölün kıyısında parklar, tahta iskeleler, banklar. Gölün kenarında oturduğunuzda karşı kıyıya bakıyorsunuz, gölün karşı kıyısı Fransa. Lausanne şehri Fransa manzarasına karşı kurulmuş. Kısacası hem Montreaux, hem Lausanne göl kenarına kurulmuş, sakin ve güzel iki şehir.
Lausanne’ da 1 gece konaklayıp, sabah yola çıktık ve Geneve’ e geçtik, burası diğerlerine göre İsviçre’nin zenginliğini, lüksünü, her zaman söylendiği üzere para ve finans merkezi olduğunu açıkça belli eden, modern, hareketli ve daha kalabalık bir şehir. Yine şehir göl manzarasına hakim, ulaşım gölde gemilerle sağlanıyor. Şık dükkanları, saatleri, bankaları ile Cenevre…..
Cenevre’ de 1 gece konakladıktan sonra sabah kahvaltısının ardından yola çıktık ve İsviçre’ nin buz mavisi gölleri, camları sardunyalarla bezeli evleri, “chalet”leri (şaleleri), dorukları karla kaplı dağlarını, sivri kuleli kilise ya da şatolarını izleyerek köylerin arasından geçtik.
Yine Lausanne ve Montreaux üzerinden geçip, önce meşhur gravyer peynirlerinin üretim yeri olan adını ürettiği peynir cinsine de veren “Gruyeres” köyünden geçtik. Burası da yerleşimin çok eski olduğu köylerden, içinde 13.yy dan kalan bir şato var. Meşhur peynirli fondü’ nün yeri burası işte. Şimdi biraz daha orta İsviçre’ ye doğru ilerliyoruz ve muhteşem güzellikteki İnterlaken’ e varıyoruz.
**İsviçre turumuza sabırsızlıkla beklediğim İnterlaken ve Jungfrau ile devam ettik, kamp tatili de yapmaya fırsat bulduğumuz ve göl kenarlarında ya da dağların eteklerindeki tertemiz güzel campinglerde kaldığımız, süper rotalara götüren trenlere bindiğimiz İnterlaken çok özel bir bölge ve ben bu sebeple İnterlaken’ i ayrı bir başlık altında anlatmak istiyorum.
İnterlaken’ i daha sonra anlatacağım için şimdi İnterlaken’ den yolumuza devam ederek, yıllarca ismini futbol takımından duyduğumuz Neuchatel gölü ( bir İsviçre kantonu) kenarında kurulu Neuchatel’ e uğruyoruz. Merak etmiştik ama burası sıradan bir şehir ( güzel ama diğerlerini görünce fazla etkilemiyor), bu sebeple hakkında çok söylenecek bir şey kalmamış hafızamda.
Buradan İsviçre’ nin başkenti Bern’ e geçtik. Bern tarihi, kültürü, ortaçağdan kalma binaları ve İsviçre’ ye özgü Alp’ ler manzarası ile güzel ve saygın bir şehir. Sokaklarında fayton ile gezilebilen, sakin ve tertemiz, çok eski bir yerleşim tarihine sahip. Bern Aar nehri etrafında yerleşmiş ve nehir tarafından sarmalanmış, bir yarımada üzerine kurulmuş. Bir gece de Bern’ de konaklıyoruz. Parlemento binası önündeki İsviçre’ nin 26 kantonunu simgeleyen 26 adet fıskiye ile yapılan su oyunları çok eğlenceli. Ayrıca 1530 yılında yapılmış olan “Zytglogge” (çanlı saat kulesi), Bern’in en önemli tarihi değerlerinden. Zaten saat denince akla İsviçre geliyor ama ilginçtir ki Zytglogge saati, astronomik takvimi sayesinde saat görevini halen hatasız sürdürüyor.
Bern’ de gezerken aldığım broşürlerden öğrendim ki ünlü bilim adamı Albert Einstein da Bern’ de yaşamış ve evi şu anda bir müzeye dönüştürülmüş. Biz o günkü programımızda saatini kaçırdığımızdan Einstein’ın evini gezemedik. Ama broşürden okuduğum kadarıyla Einstein İsviçre vatandaşı olduktan sonra Bern’ de yaşamış ve izafiyet teorisini de Bern’ deyken duyurmuş. Evet Bern ile anlatacaklarım bunlardan ibaret. Kısacası dik çatılı ortaçağdan kalma güzel evleri, sakince akan Aar nehri üzerine kurulmuş tarihi yarımadası ve şıklığı ile güzel ve özel bir şehir Bern.
Ertesi sabah Bern’ den ayrılıp Basel’ e geçiyoruz, ancak Basel girişi ve içi itibariyle tam bir sanayi şehri havasında, burada sadece bir şehir turu atıp hemen terkediyoruz Basel’ i ve Zürih gölü çevresinde kurulmuş ve adını gölden almış Zürih şehrine gidiyoruz. Yine göl kenarına kurulmuş, sıra sıra güzel köprüler, saat kuleleri, dik çatılı güzel evleri ile oturmuş sakin bir şehir. Zürih sakin, küçük ( Zürih olmasına rağmen), tarihini korumuş bir şehir olarak karşılıyor bizi. Merkezdeki caddeler lüks, şık marka dükkanlarıyla dolu, Cenevre gibi tam bir finans merkezi olduğunu gösterir bir çok banka şubesi var, caddelerde iş adamları, iş kadınları ellerinde cep telefonları koşuşturuyorlar. Henüz ülkemizde ve biz de cep telefonu olmadığından o dönem Cenevre ve Zürih’ teki insanların ellerindeki telefonlarına şaşkınlıkla bakıp, daha önce sadece duyduğumuz ama henüz tanışma ve konuşma şerefine ulaşamadığımız cep telefonlarını sokaklarda insanların elinde ilk defa İsviçre’ de görmüş olduk. Yanlış hatırlamıyorsam ilk defa 1993 yılı sonunda cep telefonum olmuştu.
Zürih’ den sonra yine güzellikler şehri Luzern’ e gittik, meşhur tahta Kilise köprüsü (1993 yılında yandı ve tekrar onarıldı ), inanımaz temizlikte olduğundan suyun dibi görünen Luzern gölünde yüzen kuğuları ve evlerin camlarından çiçekler akan bu güzel şehirde İsviçre’ nin mutlaka görülmesi gereken yerlerinden. Luzern gölü dediğimiz göle 4 kantonun ortasında olduğundan İsviçreliler dört kanton gölü de diyorlar. Luzern çevresi Rigi dağları ile çevrilmiş, bu da göle ve Luzern şehrine daha bir güzellik veriyor.
Sanırım nerede yaşamak isterdiniz dediklerinde, olağanüstü güzel dağların eteklerinde göllerle birleştiği muhteşem doğal güzellikleri barındıran, görsellik dolu ve tertemiz, ayrıca genel olarak insana gösterilen saygı anlamında yaşanacak yerlerin başında cevabım İsviçre olur. İşte Lausanne, Montreux, Cenevre ve Bern, Zürih ve Luzern hepsi görülmeye değer bakmaya doyamayacağınız tablo kıvamında görsel zenginlik dolu yerler. Ayrıca İsviçre köylerinden, şelalelerden, sizi Alplerin tepelerine götürecek tren ya da funiküler sistemlerden daha hiç bahsetmedim, köyler zaten Heidi’ nin bölgesi, dokunulmazlıkları var.
NETİCE ;
-Eğer tarih turu yapmak düşüncesindeyseniz İsviçre doğru seçenek değil, ama doğa ve kamp turizmi yapmak ve doğayı hissederek dingin bir tatil istiyorsanız Avrupa’ daki en uygun seçenek İsviçre derim,
-Buradan uçak ile gidip, İsviçre’ de van kiralayıp, kampinglerde konaklamak en güzeli,
-İsviçre Avrupa’ daki en görsel doğaya sahip, kışlık cennet burası galiba dedirten bir ülke,
-Ülke’ ye girdiğiniz anda Heidi tamamen gerçek oluyor, benim kadar Heidi çizgi filminin düşkünümüydünüz bilemem ama, ben Heidi’ yi seyredip hayale dalan bir kuşakta büyüdüğümden İsviçre Alp’ lerinin köylerinde gezerken gözlerim çevrede Heidi ve Peter’ i aradı inanın, ayrıca Heidi’ nin Ap’ leri çınlatan şarkısını mırıldanarak, insanın içinden kollarını açıp koşmak ve çimenlere kendini atmak isteğiyle doluyor,
-İsviçre, Alp’ leriyle, dağ köyleriyle, ünlü gölleri ve güzel şehirleriyle bir bütün halinde gezilmesi gereken bir ülke,
-Mutlaka özel trenler ile dağlarda yapılan gezi turlarından yararlanın, Alp’leri, köyleri, ilginç teleferik çıkışlarını deneyin,
-Direkt İsviçre’ ye gidecek ve sadece İsviçre’yi gezecekseniz 1 hafta süre ( 8-9 gün) rahatlıkla yetecektir,
-Çikolata ve peynir çeşitlerini deneyin dememe gerek varmıydı bilmiyorum ama ben yine de yazayım,
-Leman gölü kıyısına 2 gün, Bern, Luzern ve Zürih’ e de 1′ er gün ayırıp, diğer günlerinizde İnterlaken’ de göl kenarında ve Alp’ lere tırmanış özel ring seferler yapan tren yolculuklarında geçirebilirsiniz.
-Maalesef resimlerimiz slaytdan tarama olduğundan bazıları gerçek renkleri ve güzellikleri yansıtamıyor.
Aralık 10, 2007 at 04:02 · Filed under FRANSA, YURTDIŞI
1994 yılında yaptığımız Fransa gezimizde en çok Mont Saint Michel ve Normandiya kıyıları beni etkiledi.
15 günlük Fransa turumuzda, önce direkt Paris’ e gidip, klasik Paris şehir gezisi yaptık. Paris’ den ayrılacağımız günün sabahı kendimize bir araç kiraladık. Paris çıkışlı olmak üzere Fransa’ nın kuzeyinden başlayarak, tüm Fransayı görecek şekilde tam bir daire çizip, aralardaki şehirlere de girerek, en nihayetinde tekrar Paris’ e döndük ve Fransa turumuzu böylece gerçekleştirdik.
Süper bir tur oldu, bu turla hem Paris, hem sanat, hem doğa, hem tarih, hem Alp’ leri, hem Normandiya kıyıları ve okyanusu, hem Cot d’azur gibi muhteşem bir sahil tatil cennetini, St.Tropez, Marsilya ve kumarhaneler şehri Monte Carlo’ yu, çocukluğumuzun prensesi Caroline’ in küçük ülkesi Monaco’ yu vs.vs. gibi Fransa’nın tüm dünyaca meşhur belli başlı yerlerini ayrıntısıyla görmemizi sağlayan değişik bir tur gerçekleştirmiş olduk.
4 günlük Paris turundan sonra, kiraladığımız arabamızla Paris’ den Normandiya bölgesine doğru sabah yola çıktık. Normandiya denilince maalesef aklımıza ilk önce bir tamlama olarak beynimize kazınmış ”Normandiya Çıkartması” geliyor. Bu güzel kıyılar maalesef II. Dünya Savaşı gibi sevimsiz, ama önemli bir tarihi olaya tanıklık etmiş. Merak etmedim değil, buralara savaş gemileri ile dayanıp, savaşmaya gelenlerden hiç kendi kendilerine düşünüp, şu soruyu soran olmuşmudur acaba; Ne güzel yerler, birçok sanatçı buralardaki güzellikleri resmetmek için yaşamış, bizim ne işimiz var burada, neden buradayız, nasıl bu güzellikleri yokedeceğiz diye. (Aynı şeyi Çanakkale için de düşünmüşümdür hep)
Fransa’ nın kuzey-batısındaki Normandiya bölgesi, aslında Fransa’ nın doğası güzel ve en ilginç bölgelerinden. Gel-git olaylarının yaşandığı sahilleri, uzun ve geniş kumsalları, falezleri, empresyonist ressamlara modellik yapan renkli güzel kasabaları, ünlü ressam Monet’ in yaşadığı Givenry’ deki evi ve muhteşem bahçesi, Fransa’ nın ulusal kahramanı Jeanne d’Arc’ ın yakıldığı Rouen şehri ve tabii en önemlisi muhteşem bir manastır olan Mont St.Michel adası ile ünlü Normandiya bölgesi…
Kıyılarının bir kısmı Manş denizinde, bir kısmı ise Atlas Okyanusuna bakıyor. Biz gezimizi Mayıs ayında yaptığımızdan deniz kıyısındaki kasabalarda bazı evlerin perdeleri sıkı sıkı kapalıydı ve yaşam emaresi pek yoktu, sebebi buradaki evlerin Fransızlar tarafından yazlık olarak kullanılmasıymış.
İlk olarak Paris’ e yaklaşık 140 km uzaklıktaki, içinden Seine nehrinin geçtiği Rouen’ a gittik. Roune sakin ve küçük bir şehir, sokakları tarih kokuyor. Şehirde meşhur “Place du Vieux Marche” meydanı ilginin en yoğun olduğu yerlerden. Meydanın bir özelliği de İngilizlere karşı, Fransa adına savaşmış meşhur bir kahraman olan Jeanne d’arc’ ın cadılıkla suçlanarak yakılmasının bu meydanda olması. Şehirde ayrıca gotik tarzda önemli bir eser olan Notre Dame Katedrali ve özellikle benim çok beğendiğim ortaçağ’ dan kalan bir saat kulesi var. Biz yol yorgunluğumuzla arabamızı saat kulesinin karşısına çekip, o muhteşem saati seyrederek güzel bir uyku çekmiştik kendimize.
Sokaklarında, parklarında bocca oynayan emekliler..
Normandiya bölgesinde bir çok ressam ve yazar yaşamış. En bilinen ise empressionist ressam Monet. Monet’ in evi şimdi müze haline getirilmiş, ayrıca güzel ve ünlü bir bahçesi var. Ayrıca resmini yapmış olduğu evler, çiçekli bahçeler, havuzlar vs. hepsi şu anda bu bölgede korumaya alınmış durumda.
Roune’ dan deniz kıyısı kasabaları olan Fecamp ve Etretat’ a gittik. Aradaki yol müthiş, ormanlar içinden yol alınıyor, heryer yemyeşil, orman içlerine gömülmüş golf sahaları, şık butik oteller, şato tarzı evler vs…
Etretat sahili çok etkileyici, denizle şekil aldığı belli olan dik kayalık ve falezleri, epeyi bir iniş ile ulaşılan çakıltaşı sahili, falezlerin bittiği yerde yemyeşil bir halı ile kaplı görüntüsü ile sahili tepeden seyredebileceğiniz uçsuz bucaksız dev uçurumlar, yamaçlar. İnsan bir an dünyanın sonu burası mı acaba hissine kapılıyor. Sanırım okyanus insana bu hissi veriyor. Aslında Etretat tam olarak okyanus kıyısında değil, Manş denizine bakıyor, ama okyanusu görme sevdası ile bu kıyılara geldiğimizden buraları da okyanus gözü ile izliyorum. Uçurumun kenarından uzun süre dalgaların dev kayalıklara vuruşunu izledik ve dalga seslerini dinledik, muhteşem bir seyirdi.
Fecamp ve Etretat ( özellikle Etretat ) sadece görselliği ile değil, isimleri ile de yıllarca ağzımıza doladığımız yerlerdendir. İsmini hep yazıldığı gibi okuduk, bize ilginç ve kafiyeli gelmiştir bu kasabaların isimleri.. Etretat.Etretat.Etretat…
Bu bölgedeki bir diğer güzel kasaba da Honfleur. Burası dekor olarak yapılmış izlenimi veren güzel evleri ve bahçeleri olan bir yer. Birçok ünlü ressam buranın resimlerini yapmış, halen de sahilinde şövayelerini kurup Honfleur’ un resmini yapan birçok ressamla dolu sokakları.
Etretat’ dan yola çıkıp esas amacımız olan Mont Saint Michel’ e akşam üzeri ulaştık.
Mont St.Mıchel pek kelimelerle anlatılabilecek gibi bir yer değil, resimler ve yazılar burası için yetersiz kalıyor. Ben de burayla ilgili gitmeden önce okuduğum yazılar ve gördüğüm resimlerden sonra, burayı mutlaka görmeliyim demiştim. Gitmeden önce resimlerine o kadar çok baktığım halde, kendisini gördüğümde bu kadar etkilenebileceğim bir yer olabileceğini tahmin edememiştim.
Mont St.Michel bir manastır, ama denizin ortasında yaklaşık 900 m çevresi olan bir kayalık üzerine inşa edilmiş. Ama özel bir durumu var, burası okyanus kıyısında olduğundan gel-git doğa olayının dünyadaki en net izlenebildiği bir bölge ve bu manastır’ın en büyük özelliği bence bu. Yapımı 8.yy da başlayan bu manastır gel-git sayesinde hergün bir kez ada olup, sonra tekrar uçsuz bucaksız bir kumsalın üzerinde yükselen kaya görüntüsüne ulaşıyor. Sular öğleden sonra saat 2 gibi geri geliyor ve Mont Saint Michel tekrar bir ada haline geliyor.
Bunca zaman gel-git konusunda öğrendiklerimizden sonra bu muhteşem doğa olayına bu kadar net şahit olmak, insanın içini ürpertiyor. Aldığımız bilgilere ve okuduklarımıza göre Mont St.Michel’ in bu doğa mucizesinin içinde yer alması kutsallığına olan inancı arttırıyormuş.
Biz akşam üzeri ulaştığımızda Mont St Michel ada halindeydi, ilk gün uzaktan seyretmekle yetindik ve direkt Mont Saint Michel’ e bakan çok güzel bir camping’ de kalıp, uyuyana kadar bu muhteşem görüntüyü izledik. Sabah uyandığımızda deniz yoktu ve kayalık çevresi kumsal ile çamur karışımı bir görünüm ile çevrelenmişti. İşte gel-git mucizesi…
Mont Saint Mıchel, dışından bakıldığında sivri bir kaya parçası ve tam tepesinde sadece bir kule varmış hissi veriyor. Bu kumsal ortasındaki kara parçasına ince uzun bir bağlantı yolu ile ulaşılabiliniyor. İçine girildiğinde ise sizi bambaşka bir ortam bekliyor. Daracık sokaklar, bir sarmal halinde, döne döne manastıra kadar çıkan küçük bir köy var aslında içerde. Manastır bu kaya parçasının tepesinde, sokaklardan yukarıya doğru tırmandıkça, bu sefer de içeri taraftan dışarıyı görüyorsunuz, biz sabah girip gezdiğimiz için dışarısı çepeçevre uçsuz bucaksız bir kumsal ile kaplıydı.
Uzaktan da olsa deniz görünmüyordu. Aşağıdaki resimler sokak aralarından içerden çektiğimiz görüntülerdir. Suların çekilmiş hali olduğundan resimde de görebileceğiniz gibi aşağısı tamamen kumsal..
İçerideki ortam çok değişik, yıllar önce farklı bir amaç uğruna denizin ortasında yapılmış olan (öyle olduğunu düşünüyorum) bu manastır ve çevresi şimdi canlı bir turizm köyü haline gelmiş. Küçücük, şirin evler, alt katlarında restorantlar, hediyelik eşya dükkanları, butikler vs.
Bir kaya parçası üzerinde kurulmuş olan bu muhteşem yer sanki tasarlanmış bir mimari harikası gibi.
NETİCE ;
-Fransa’ ya kadar gidip sadece Paris’ i görmek yetmez, en azından yakın çevresini görebilirsiniz,
-Normandiya kıyılarında denizi (okyanusu) seyrederken kendinizi geçmiş zamanlarda çekilmiş bir film içinde uzun ve kabarık eteklerinizle denizi seyreden bir başrol oyuncusu zannediyorsunuz (Piano filmindeki gibi),
-Monet, Renoir, Matisse, Victor Hugo, Emile Zola, Flaubet gibi sanatçılar birçok eserini bu bölgede yaratmış, buralar bu sanatçılara boşuna ilham kaynağı olmamış,
-Mont Saint Michel’ de mutlaka konaklayın ki gel-git mucizesine şahit olabilesiniz.
Next entries »
